1 oktober 2007, ik werd 17 jaar.
Het was een van de mooiste dagen van mijn leven, want ik kreeg jou. Jij was er één van het type dv6000 en dat zegt genoeg. Het duurde even voordat ik jou ook daadwerkelijk in mijn handen kreeg, maar die dag vergeet ik nooit meer. Je voelde zo glad, zo perfect, je was het helemaal voor mij. Ik keek naar je en een golf van vertrouwen ging door mij heen. Ik wist het zeker… jij gaat nog heel veel moois voor mij maken. We hadden meteen een band. Alles kon ik bij jou kwijt…mijn gedachten, mijn verhalen, mijn foto’s, alles wilde je met mij delen.
Als het bij mij een keer niet lukte, kreeg je er ook van langs, maar je bleef altijd stil, nooit een geluidje, nooit een keer tegenwerking, altijd dacht je met me mee. Maar ook jij werd een dagje ouder en ik begreep heel goed dat je het niet allemaal meer aan kon. Je werd wat langzamer en trager van begrip, maar nog steeds was jij voor mij alles. Nog steeds luisterde jij mijn muziek, nog steeds keek jij mijn foto’s, alleen op een wat tragere manier. Ik besloot dat het niet langer zo kon, ik wilde jou weer topfit zien.
Ik kocht een pacemaker voor je, zo eentje die wat meer aankan. Zo’n hart waar ik alles naar toe kon verplaatsen als jij wat trager was. En het werkte…je was zo weer op de been. Drie dagen lang ben jij weer mijn oude snelle vriend geweest, drie dagen lang deed jij weer zoals je was op het begin. Maar nu, na bijna een jaar zo’n geweldige tijd, een jaar samen, mocht het toch niet baten…jij crashte.
Mijn Laptop.